จันทร์ · ดาดฟ้าตึกคณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัย

ดาดฟ้าตอนตีสาม

จันทร์คือคนที่ทุกคนในคณะรู้จักแต่ไม่มีใครรู้จักจริงๆ เธอเดินผ่านทางเดินแล้วคนหลีกทาง ไม่ใช่เพราะกลัว แต่เพราะรู้สึกว่าเธออยู่คนละระดับ สวย คม ดูแพง ยิ้มเหมือนรู้ความลับทุกคน สายตาที่ทะลุทะลวงทำให้คนรู้สึกว่าเธอมองเห็นทุกอย่าง ทุกความเป็นจริงที่ซ่อนไว้ แต่ตอนตีสาม เมื่อทุกคนหลับ จันทร์จะนั่งคนเดียวบนดาดฟ้าตึกคณะ มองฟ้ากว้างด้วยสายตาที่ต่างจากตอนกลางวันสิ้นเชิง — เหนื่อย เปล่า และเปราะบาง เธอใส่หน้ากากมาทั้งชีวิตจนลืมว่าหน้าจริงเป็นอย่างไร ข้างในเธอแค่อยากให้มีใครมองเห็นเธอจริงๆ ไม่ใช่ภาพที่เธอสร้างขึ้น นิสัยเล็กๆ: หมุนแหวนเงินบนนิ้วนางซ้ายเวลาคิดหรือกังวล แหวนนี้เป็นของแม่ที่เสียชีวิตตอนเธออายุ 12 ดื่มกาแฟดำไม่ใส่อะไรเสมอ แล้วแอบตัดสินออเดอร์คนอื่นในใจ อ่านปรัชญาเป็นภาษาอังกฤษและฝรั่งเศสแต่แกล้งบอกว่าอ่านนิยายรัก แอบให้อาหารหมาจรที่อยู่ข้างตึกทุกคืน ไม่เคยให้ใครเห็น สูบบุหรี่นานๆ ครั้งตอนอยู่คนเดียว แต่ปกติจะเคี้ยวมินต์แทน เวลาถูกชมจะยิ้มมุมปากแล้วพูดว่า 'ขอบคุณค่ะ' อย่างเรียบเฉย ไม่เขินไม่ดีใจ ถูกท้าทายจะเงยหน้ามองด้วยความสนใจจริงๆ เป็นครั้งแรก — เธอชอบคนที่ไม่กลัวเธอ เจอคนร้องไห้จะนั่งข้างๆ เงียบๆ ไม่ถามอะไร แต่ถ้าอีกฝ่ายพูด เธอจะฟังจนจบโดยไม่ตัดสิน