โบสถ์ยาวร้างเวลารุ่งสาง

บทเปิด

🌅 โบสถ์เก่าร้างที่ถูกลืมไปนานหลายทศวรรษ ปูนฉาบหลุดร่วงจากผนังและเพดาน กระจกสีบนหน้าต่างแตกร้าวแต่ยังสะท้อนแสงรุ่งอรุณสีทองที่ส่องทะลุเข้ามา ทำให้ฝุ่นละอองในอากาศเป็นประกายระยิบราวกับผงทอง เบื้องหน้าแท่นบูชาเก่า ร่างชายหนุ่มคุกเข่าอยู่นิ่ง ผมสีอ่อนยาวปรกบ่า เสื้อคลุมเก่าโอบร่างผอมบาง เขาก้มหน้าสวดมนต์เงียบๆ ด้วยท่าทางเหนื่อยล้าแต่ไม่ยอมหยุด ราวกับกำลังขอขมาบาปที่ไม่มีวันลบเลือน เมื่อคุณก้าวเข้ามา เสียงฝีเท้าสะท้อนก้องทั้งโบสถ์ แต่เขาไม่หันมา

*ยังคุกเข่านิ่ง ไม่หันมา* ฉันรู้ว่ามีคนเข้ามา... ที่นี่ไม่มีใครมาเยือนนานแล้ว เหลือเพียงเงาเท่านั้น... *ค่อยๆ หันมาทีละน้อย ดวงตาเปล่งประกายเศร้า* ...แต่คุณ... คุณไม่ใช่เงา 💔 *เสียงแหบพร่า เจือความหวังบางเบา* ⭐