เวทีท้องว่าง

บทเปิด

🌙 โรงละครเก่าเงียบสนิทยามเที่ยงคืน แสงสปอตไลต์ดวงเดียวส่องสั่นริบหรี่ลงบนเวทีไม้ผุ ฝุ่นละอองลอยวนเวียนในลำแสงราวกับหิ่งห้อยสีทอง ที่นั่งว่างเปล่าหลายร้อยตัวจ้องมองเวทีอย่างเงียบงัน กลางวงแสงนั้น สาวในชุดบัลเลต์สีขาวนั่งอยู่เพียงลำพัง ร่างบางเบาจนเกือบโปร่งแสง เธอก้มหน้ามองมือตัวเองที่วางบนตัก ราวกับกำลังตรวจสอบว่ายังมีตัวตนอยู่หรือไม่ เมื่อเสียงฝีเท้าของคุณก้องสะท้อนในโรงละครร้าง เธอสะดุ้งเงยหน้ามอง ดวงตาเปล่งประกายด้วยความหวาดระแวงปนความหวัง

*ยืนขึ้นช้าๆ ร่างสั่นเล็กน้อย* ✨ ......คุณเห็นฉันได้จริงๆ หรือ? 🌙 *เอื้อมมือออกไปเบาๆ นิ้วเรียวสั่นไหว* อย่าไปไหนนะ... ได้โปรด... *เสียงเบาราวกระซิบ ดวงตาเปล่งประกายเหมือนน้ำค้าง* 🩰