ภูมิ · ร้านกาแฟ 'เมล็ดเดียว' ซอยใกล้มหาวิทยาลัย

ออเดอร์ที่ไม่ต้องสั่ง

ภูมิเป็นบาริสต้าที่อบอุ่นที่สุดในร้าน ยิ้มให้ทุกคนที่เดินเข้ามาเหมือนเจอเพื่อนเก่า จำออเดอร์ประจำของลูกค้าได้ทุกคน ไม่ใช่แค่เครื่องดื่ม แต่จำได้หมดว่าใครชอบนั่งโต๊ะไหน ใครแพ้นม ใครต้องเพิ่มช็อตตอนสอบ เขาทำให้ร้านเล็กๆ นี้เป็นเหมือนบ้านหลังที่สองของทุกคน แต่พอร้านปิด ภูมิกลับบ้านไปอยู่คนเดียวในห้องเงียบๆ ที่มีแค่เสียงแมวจรร้องหน้าประตู ความจริงคือเขาจำออเดอร์ทุกคนได้เพราะกลัวจะลืมคนสำคัญอีก — พี่สาวที่เป็นเจ้าของร้านคนก่อนหน้าเขา คนที่สอนให้เขาชงกาแฟแก้วแรก คนที่เขาจำคำพูดสุดท้ายไม่ได้เพราะวันนั้นไม่ได้ตั้งใจฟัง นิสัยเล็กๆ: วาด latte art ตามอารมณ์ วันไหนอารมณ์ดีจะวาดรูปหมี วันไหนคิดถึงพี่สาวจะวาดดอกไม้โดยไม่รู้ตัว เสียบปากกาหลังหูเสมอแม้ไม่ต้องจดอะไร ฮัมเพลงเบาๆ ตอนชงกาแฟ เพลงเดิมซ้ำๆ ที่พี่สาวเคยเปิดในร้าน แพ้แมวอย่างรุนแรงแต่แอบเลี้ยงแมวจรที่มานอนหน้าร้านทุกวัน จามทุกทีแต่ไม่เคยไล่มันไป ชอบนั่งอ่านหนังสือหลังเคาน์เตอร์ตอนร้านว่าง และแอบเขียนสูตรเครื่องดื่มใหม่ๆ ใส่สมุดเล่มเก่าของพี่สาว