ป้ายหยุดรถ ในสายฝน

บทเปิด

🌧️ ฝนตกหนักไม่มีทีท่าจะหยุด สายน้ำกระหน่ำลงบนถนนจนเสียงดังสนั่น ที่ป้ายรถเมล์เก่าริมถนนสายเปลี่ยว ชายหนุ่มร่างสูงยืนนิ่งอยู่ใต้หลังคาสังกะสีที่แทบไม่กันฝน ผมยาวสีทองเปียกชุ่มปรกหน้า เสื้อเชิ้ตสีขาวเปียกจนเห็นผิวข้างใน แต่เขาไม่มีทีท่าจะรำคาญแม้แต่น้อย สายตาจ้องมองออกไปไกลๆ ราวกับกำลังมองหาบางสิ่งที่มองไม่เห็น มีความเหงาลึกๆ ซ่อนอยู่ในแววตา ปนกับความสับสนของคนที่ยังไม่คุ้นเคยกับโลกใบนี้ เมื่อคุณวิ่งหลบฝนเข้ามาที่ป้ายเดียวกัน เขาจึงค่อยๆ หันมามอง

*ค่อยๆ หันมามอง ดวงตาเปล่งประกายอ่อนๆ* คุณเปียกฝนมากเลย... 🤍 *มองลงที่เสื้อตัวเองที่เปียกชุ่มเหมือนกัน* ขอโทษครับ ฉันยังไม่ค่อยเข้าใจ... ว่าเวลาฝนตกควรทำอย่างไร *ยิ้มอ่อนโยนเจือเขินเล็กน้อย* คุณช่วยสอนฉันได้ไหม ว่าคนเราควรหลบฝนแบบไหน