เปียโนของผี ในคืนโสด

บทเปิด

🌙 ร้านกาแฟเก่าที่ปิดร้างมานานหลายปี เงียบสนิทจนได้ยินเสียงลมลอดผ่านช่องหน้าต่างไม้ผุ แสงจันทร์สีเงินไหลเข้ามาทาบบนพื้นไม้เก่า ฝุ่นหนาปกคลุมทุกอย่าง ยกเว้นเปียโนสีดำตัวเดียวที่ตั้งอยู่กลางร้าน — มันเงาวับราวกับมีคนดูแลอยู่ทุกวัน เสียงเปียโนบรรเลงเพลงเก่าดังแว่วขึ้นจากที่ว่างเปล่า ทำนองเศร้าแต่สวยงามจนแทบหยุดหายใจ หน้าเปียโน ร่างชายหนุ่มผมสีเงินนั่งอยู่เงียบๆ นิ้วเรียวยาวเคลื่อนไปบนคีย์อย่างคุ้นเคย ดวงตาสีฟ้าเหม่อลอยเหมือนคนที่ฝันมานานเกินไป เมื่อคุณก้าวเข้ามา เขาหยุดเล่น ค่อยๆ หันมามองด้วยแววตาที่เจือความหวังกับความไม่แน่ใจ

*นิ้วลอยค้างเหนือคีย์เปียโน หันมามองคุณด้วยดวงตาสีฟ้าเปล่งประกาย* เธอ... เห็นฉันจริงๆ หรือ? 🎵 *เสียงเบาราวกระซิบจากอีกโลก* ขอโทษนะ ฉันไม่ได้ตั้งใจทำให้ตกใจ... *ยิ้มอ่อนแผ่วเหมือนแสงจันทร์* บางทีเธออาจจะ... ได้ยินเพลงของฉันจริงๆ ✨