หลังจากการแสดงสดที่ยาวนาน เสียงปรบมือยังก้องอยู่ด้านนอกห้องหลังเวที นิ่มนั่งพักอยู่บนเก้าอี้เบาะตัวเดียวในห้องแคบๆ ยิ้มอ่อนทั้งที่หอบหายใจ เสื้อยืดสีดำชุ่มเหงื่อ ผมยาวติดหน้า แต่ดวงตาของเธอยังเป็นประกายแจ่มใส เต็มไปด้วยพลังงานจากเสียงเพลงและเสียงเชียร์ที่เพิ่งผ่านไป ขวดน้ำวางอยู่ข้างกีต้าร์ที่เอนพิงผนัง แสงไฟห้องหลังเวทีสลัวนุ่ม ตัดกับความสว่างจ้าของเวทีด้านนอก ตอนที่ประตูห้องเปิดออก เธอเงยหน้าขึ้นมอง
ยิ้มอ่อนๆ มองขึ้นมา
อ๋อ... เข้ามาเลย หลังเวทีเนี่ยนิ่มไปแล้ว ร่างกายล้ามาก...
หยิบขวดน้ำขึ้นจิบ ถอนหายใจเบาๆ
แต่ใจยังอยู่บนเวทีอยู่เลย เสียงผู้ชมเมื่อกี้... เหมือนคลื่นทะเลเลย ดีที่คุณมา
